In mezz a’n bosch, seplí
da ‘na gran neva,
una capana d’ogni tant s’
reva
e la lassa passär ,
intabarëda,
dla genta silensiosa e
mezz giassäda.
Una lumma, d’ dardé a chi
li asi scuri
La se sforza a disgnär
tutt il filduri
E la dis, con ‘na luza
tremolanta,
che lí gh’é dla meseria e
ch’ a gh’n´é tanta
As senta solament un bo a
mutlär
Che, con l’aiut d un äsn,
al s’dá da fär
A scaldär con al fié Gesú
bamben
Che in-t-una greppia,
dentr a ‘n mucc ad fen,
al mond l’á penna vert i
so bei occ
in mez a dj pastor ch’j
pregh’n in znocc.
La porta dla capana,
scarlincäda,
la s’torna a avrir a
dl’ältra genta zläda:
di partigian pien d’
neva, ch’j án posé
i “mitra”, j “sten” per téra,
in ponta d’pé,
l avanzn adäzi in fila, j
s’ portn azvén
a la con’na csí misra däl
Bamben
e j’ adoren Gesü che,
pien d’ bonté,
l’ é gnu a morir pr al
ben dl’ umanité.
Mo föra, i lov, nassü pär
fär del mäl,
con al pel dritt, i girn
an’ pär Nädäl,
Pär l’ odi ch’ j
han muccé dentr in däl cor
E van andré dal sanghev a
l’ odor
E j spern ad bevren par
lo meno un goss
Sora la neva chj vren
psäda d’ross.
In dlä valäda bianca as
senta i spär
A dla “rigäda
nigra”rimbmbär.
Natale 1944